اندر باب موسیقی

بچه های خوب، درس امروز درباره ی رکورد لیبل ها است. میخوام از هرمس رکوردز تعریف کنم.

واقعیت اینه که تو ایران انقدر استاندارد و کیفیت کار (تو هر زمینه ای) پایین هست که سطح توقعات مردم شدیدا پایین اومده. طوری که دیگه یه چیز خیلی خیلی معمولی و مطابق با مینیمم استاندارد های جهانی که پیدا میشه همه کف میکنند.
[حاشیه]
حتی تو اخلاق و روابط اجتماعی هم همینه. یه روز رفته بودیم تئاتر شهر با دوستم، من طبق معمول دوربین ام همراهم بود. داخل تئاتر هم (سالن انتظارش) اومدم عکس بگیرم که فوری یه آقای ریشو و کت شلواری اومد جلو. با لحن نه چندان دوستانه ای پرسید شما مجورز دارید؟ گفتم نه. گفت دوربین رو بدین به حراست بعد از تئاتر پس بگیرین. و رفت و حراست هم کنارش بود و اومد دوربین رو گرفت و شماره داد. آخرش (یعنی وسط اش، چون تا آخر تئاتر طاقت نیاوردیم) رفتیم شماره رو دادیم و دوربین رو گرفتیم.
حالا بامزه اینجا بود که همون موقع که یارو ریشو اومد و این رو به ما گفت، تا رفت من و دوستم شروع کردیم به تعریف کردن که چقدر یارو باتربیت بود و برخوردش خوب بود و از این حرفا. ولی بعد که بیرون اومدیم هر دو با هم باز فکر کردیم و دیدیم که اصلا هم یارو باادب و خوش برخورد نبود، ولی همینکه به ما فحش نداده بود و بی احترامی نکرده بود ما کلی حال کرده بودیم!! چون عادت کردیم به این رفتار.
[حاشیه/]

حالا ماجرای هرمس رکوردز هم همینطوره. در مقایسه با لیبل های خارجی شاید هیچ چیز خاصی نیست و کار عجیبی نکردند. ولی چون کاری که همه جای دنیا خیلی عادی هست رو تو ایران دارن انجام میدن، من خیلی خوشم اومده ازشون.
اینجا شرکت های ظبط و پخش موسیقی فراوان هستند. بزرگ هاشون همه نوع موسیقی رو ضبط میکنند. ولی یک سری شرکت ها کوچک تر هستند که به طور خاص به یک سبک و نوع موسیقی میپردازند و فقط با آدمایی که تو اون سبک موسیقی کار میکنند قرارداد میبندند. در نتیجه خیلی وقت ها آدم هایی که طرفدار یک سبک خاصی هستند میرن دنبال سی دی هایی که اون شرکت بیرون داده و حتی اگه خواننده رو نشناسند از روی اعتباری که اون شرکت داره ممکنه سی دی رو بخرند.

حالا هرمس هم همین کار رو داره میکنه. یه جورایی فقط کارهای new age و متفاوت رو بیرون میده. جدای از اون شکل و شمایل سی دی ها همه یونیفرم و با طراحی قابل قبول هست. وبسایت تر تمیزی هم دارند و مهم تر از همه اینکه با قراردادهایی که بسته اند همه ی آلبوم هاشون رو آدم میتونه از itunes یا سرویس های مشابه دیگه داونلود کنه. این به نظر من خیلی مهمه چون واقعا گیر آورن این جور سی دی های داخلی در خارج از کشور معمولا مصیبته. خلاصه آفرین به هرمس.

یه رکورد لیبل دیگه که خارج از ایران میخواد این کار رو بکنه بماهنگ هست که تازه کارش رو شروع کرده. یکی از کارهایی که بیرون داده آلبوم کیوسک هست. یکی از دوستا آهنگاشون رو فرستاده بود که من بذارم رو گرامافون تا مردم بیشتری بشوند کارشون رو. راستش با توجه به اینکه بی بی سی هم باهاشون مصاحبه کرده دیگه فکر نمیکنم به پابلیسیتی که از اینجا خواهند گرفت احتیاج داشته باشند. جدای از اون، راستش رو بخواین خیلی خوشم نیومده از موزیکشون. موزیک نسبتا تمیزی هست و اصولا خوبه که هست. ولی به نظرم creativity و نوآوری زیادی توش نداره و به طور اذیت کننده ای شبیه به موزیک dire straits هستش، حتی از نظر محتوای اشعار. حالا شما اگه هنوز گوش نکردید برید گوش کنید و بگین چی فکر میکنید.

گرامافون هم با موزیک کمی قدیمی ولی هنوز دل انگیز بانو فروفرو به روز شد.