آیه یاس

این چند روز من هم مثل خیلی های دیگه کشتی هام غرق بود. البته از نظر کاملا شخصی به این قضیه به عنوان یه تجربه کاملا جدید نگاه میکنم. این اولین بار بود که من و هم نسلی هام ناکامی ایران رو تو جام جهانی تجربه میکردیم. درسته که دفعه پیش هم دور اول باختیم ولی همون برد از آمریکا کافی بود که همه چیز دیگه رو فراموش کنیم. به علاوه اینکه اصلا انتظاری از تیم نداشتیم و از رفتن به جام جهانی خوشحال و راضی بودیم.

این دفعه ولی فرق داشت، با کلی امید و آرزو رفته بودیم جام جهانی و واقعا این نتیجه ها ضربه بزرگی بود که تاحالا تجربه نکرده بودیم. برای همین هم هست که انقدر اثرات اش روی مردم شدید بود فکر کنم چون چیز کاملا جدیدی بود برامون.

میشه مثل هر مساله دیگه نشست و دلایل شکست رو بررسی کرد. ولی واقعا سخته که همه شرایط رو بشه تو بررسی ها درنظر گرفت. از یه طرف تفاوت کلاس بازی بازیکنهایی که تو لیگ ایران هستند با بازیکن های خوب دنیا کاملا مشهوده. ولی از طرف دیگه با همین بازیکن ها هم اگر یه مربی بهتر داشتیم و از اون مهمتر شرایط درونی تیم انقدر منفی و بحرانی نبود مطمئنم نتیجه های بهتری میگرفتیم. این باند بازی ها و دعوا های مسخره درون-تیمی به نظرم بزرگترین عامل شکست ها بود.

به جز اون، به نظر من تنها راهی که بشه یه تیم موفق داشت اینه که تمام یا بیشتر بازیکن ها در اروپا بازی کنند. این خیلی بیشتر از داشتن یک لیگ حرفه ای مهمه به نظرم. به ژاپن و عربستان نگاه کنید که حرفه ای ترین لیگ های آسیا رو دارند ولی همون نتیجه ای رو گرفتند که ما گرفتیم. در مقابل تیمهای آفریقایی مثل غنا که بعید میدونم لیگ درست و حسابی و منظمی داشته باشند، به لطف بازیکن های خارجی شون خیلی بهتر بازی میکنند. مثلا همه هفت بازیکن خط میانی شون تو لیگ های اروپا بازی میکنند، و فکر کنم تو کل تیم فقط 4-5 نفر تو خود غنا هستند.

اگر بهترین لیگ آسیا رو هم داشته باشیم باز هم بازیکن های مطرح دنیا که نمیان توش بازی کنند، و حریف هامون هم تیم های آشغال آسیایی هستند. تنها راهی که بشه فوتبال در سطح بالا بازی کرد اینه که بازیکن در اروپا باشه، و این کار رو زود شروع کنه. بنابراین راه اش اینه که تیمهای جوانان قوی داشته باشیم که بتونند به جام جهانی جوانان برن، و اونجا مورد توجه اروپایی ها قرار بگیرند و از همانجا راهی اروپا بشن. خلاصه نسخه بنده برای فوتبال ایران اینه.

دیگه اینکه احتمالا مایلی کهن جانشین دادکان میشه به عنوان رئیس فدراسیون. راستش تا دو سه سال پیش و قبل از اینکه مایلی کهن مربی تیم امید بشه ازش بدم نمیومد. تنها موقعی که تیم ملی واقعا قشنگ بازی میکرد در فاصله سال 96 تا 97 بود به مربیگری مایلی. هر کاری کرده بود یا نکرده بود نمیشه منکر این شد که تیم خوب بازی میکرد. البته آخراش تیم به #$# رفت و باخت معروف از قطر و ویرا و استرالیا و ... ولی هنوز اون تیم یادم نرفته بود و اون رو تنیجه کار مایلی میدونستم. از طرف دیگه خیلی با دیسیپلین بود و تنها مربی که خایه داشت دایی رو از تیم برون کنه. یه جای دیگه هم که ازش خوشم اومد سر ماجرایی بود که موقع مربیگری اش تو پاس پیش اومد. اکه یادتون باشه یکی از بازیکن ها بعد ار گلی که زد از خوشحالی شلوارش رو کشید پایین و شروع کرد دویدن. با توجه به شخصیت مایلی همه فکر میکردند که اولین نفری باشه که اون بازیکن رو بیرون کنه. ولی در حالی که همه به اون بازیکن حمله میکردن مایلی جزو معدود کسایی بود که تا حدی ازش دفاع کرد.

ولی تصوراتم بعد از اینکه مربی تیم امید شد عوض شد. اونجا بود که چند تا از بهترین بازیکن ها رو به دلایل "اخلاقی" کنار گذاشت چون داشتن "تخته نرد" بازی میکردند و "تاس میانداختند" !! علاوه بر اون با اینکه تیم خوبی داشتیم به شکل مفتضحانه ای به هیچ جا نرسیدیم تا معلوم بشه که مایلی مربی خوبی هم نیست. بعد از اون پرونده مایلی کاملا برام بسته شد و الان هم فکر کنم اگه رئیس فدراسیون بشه (که به احتمال زیاد میشه) خیلی ضرر میکنیم.

باشد که رستگار شوید.